Bohaterka tej historii, z zawodu pielęgniarka, zdecydowała się na odważny krok - zostawiła swoją rodzinę w Kolumbii i przyleciała do Polski. Chciała tylko jednego: poprawić jakość życia swoich najbliższych, co przy niskich zarobkach w ojczyźnie było niemożliwe. Obiecano jej legalną pracę przy pakowaniu mięsa, 8-godzinny dzień pracy i pensję przekraczającą 5 tysięcy złotych.

 

Obietnice rozpłynęły się w powietrzu już po przekroczeniu progu zakwaterowania. Zamiast godnych warunków, kobietę zmuszono do dzielenia pokoju z sześcioma osobami, głównie mężczyznami. Praca, która miała trwać 8 godzin, zamieniła się w 16-godzinny maraton bez żadnych przerw. Na linii produkcyjnej nie liczył się człowiek, a jedynie norma. Każdy, kto próbował protestować przeciwko nieludzkiemu traktowaniu, był poniżany.

 

Za najmniejsze uchybienia nakładano na pracowników kary pieniężne, przez co realna wypłata była o połowę niższa niż w umowie. Do jedzenia dawano im odpady - żywność, która nie przeszła kontroli jakości w fabryce. Wycieńczona pielęgniarka, która sama kiedyś dbała o zdrowie innych, teraz zaczęła tracić własne.

 

Sprawcy kontrolowali ofiary za pomocą najsilniejszej broni: groźby deportacji. Mówili wprost: "Jeśli odejdziecie, nie zalegalizujemy waszego pobytu i zostaniecie wyrzuceni z kraju". Przerażona i schorowana kobieta nie wiedziała, dokąd się udać. Cierpienie stało się tak wielkie, że jedyną myślą, jaka jej pozostała, była ucieczka z tego miejsca za wszelką cenę.